آخر همیشه همینگونه بود

صدای پاشنه ی کفشم اعصابم را تحریک میکند. سرم را بالا میگیرم که چشم در چشم من میشوی و نگاهم به آن میشی ها گره میخورد.

میشی بودند دیگر...نبودند؟؟؟

نفسم حبس میشود و میبینم که سمت من می آیی. تنم به یکباره می لرزد و نگاهم را به سختی از چشم ها میگیرم و به زمین میدوزم. و آخرین لحظه میبینم که مات قاب چهره ی منی. و قدم هایت کند میشوند. و دستت آرام آرام به سمت کرواتت میرود.
زیر لب می غرم: "لعنت به کسی که تو را همراه با من دعوت کرده..."
سعی میکنم آرام باشم ...اما... مگر میشود؟؟

اخم ریزی میکنم و سعی میکنم تغییرات چهره ات را در ذهنم حلاجی کنم... از زمانی که آن خیابان های شلوغ را رج میزدیم و من بعد آن روز فهمیدم که آن میشی ها رنگ میگیرند و آن روز با آن لباس خاکستری ای که بر تن داشتی خاکستری هایت رقصان بودند. از زمانی که در همان خیابان ها شالم را جلو کشیدی و با عصبانیت تصنعی ات گفتی: " دیگه شالت رو اینطوری سرت نکن."
یا حتی یادت هست از کفش های پاشنه بلندم بدت می آمد و میگفتی" از تق تق کفشات بدم میاد" . من با بهت نگاهت میکردم و تو انگشتت را داخل چال چانه ام فرو میکردی و خود میگفتی: "خب خوشم نمیاد هم قد من باشی ...مرد باید یه کم بلند تر باشه.." و سر کج میکردی و نرم لبخند میزدی و میگفتی:" هوم ؟ "

یادت هست قهقهه زدم؟
حالا هم از همان کفش های تق تقی ای پوشیده ام که ازش متنفری...عصبانی نمیشوی؟

ضربان قلبم شدت میگیرد. دلم میخواهد نگاهم را میخ نی نی چشمانت کنم تا ببینم باز هم تیله هایت می درخشند بدون من؟؟...اما......وسوسه ی بدی ست. بی تابم !
چه می گویم؟؟؟ پس میزنم این افکار پوسیده را که خوره شده اند و به جانم افتاده اند.
باید آرام قدم بردارم. قدم هایم تندتر میشود...آخر دست خودم نیست. هول شده ام گمانم...!
ضربان قلبم شدت میگیرد و دستم را که ناخوداگاه به سمت کیفم میرود را میبینم که میلرزد!
میشود از کنار شانه هایم رد نشوی؟؟ میترسم پس بیفتم! اگر پس بیفتم باز هم مثل آن روز دستت را حلقه ی شانه هایم میکنی؟ و کنار گوشم نجوا میکنی که " هیش... نترس...من کنارتم از هیچی نترس."

صدای قدم هایت که واضح میشوند قلبم تمام خون ها را به سمت صورتم پمپاژ میکند و پاهایم نای رفتن ندارند دیگر...تنم گر میگیرد. کاش میشد برگردم .کاش راهت را کج کنی و از کنار من گذر نکنی. معده ام میسوزد و بالا آمدن چیزی را تا گلویم حس میکنم. بغضم را همراه با آن قورت میدهم. چشم میبندم ...امان از این کوبش بی رحم قلب! تمام شاخک های بویایی ام به کار می افتند و عطرت را میبلعم... آخ که عطرت از خودت باوفا تر است. هنوز هم با وجود من یکی ست.
از کنارم گذر کردی انگار زمان متوقف شد....نفسم چندثانیه ای بند آمد. و انگار بنای وجود من فروریخت !

چشم باز میکنم. اشک از گوشه ی چشمم سرمیخورد و راه باز میکند و از کنار تیغه ی بینی ام میگذرد ..بقیه ایش را کجا می رود نمیدانم..!

حسی وادارم میکند که بایستم و روی پاشنه میچرخم و تو را میبینم...با آن قامت همه چی تمامت ایستاده ای و چنگ زده ای به موهایت و میدانم که کلافه ای... آخر همیشه همینگونه بود...
میدانم که تقصیر من است...

کجا خوانده بودم؟ :
آمدی و همه ی فرضیه ها ریخت بهم!!